اینها فقط قصه اند

 دست به قلبم میزنی

اتش می گیرد

چه چارشنبه ی تبداریست!!!

مگر همین را نمی خواستی!؟

همین چارشتبه سوری ِ  لیلای سینه سوخته را ؟

 از آتشی که من

 حالا راحت  بپر و برو

 تند  برو

 زود ِ زود برو
 

آنقدر برو تا چشمهات از دود ِ آه ِ من

نسوزد

خیالت تخت
تا دنیا دنیاست

سرخی ام  برای تو

مگر همین را نمی خواستی لعنتی!

دیگر به دستهات که فکر می کنم / در  دّم  دردم میگیرد

تردید نکن یارو

این تپانچه ی بی رَد خورَت

نامش عشق نیست

نامش

عشق نبود
 
هرگز

تردید نکن یارو

به  شیقیقه ها ی بلاتکلیف که رحم نمی کنند
 
بی تردید
خلاصم کن

در دَم
ماشه بچکان
 به سرم
 به سینه ام
به...
بی خیال

همین دوشلیک کافیست

خوش ندارم ساده لوحانه عاشق ِ زندانبانم باشم

عشق رنجست
عشق جنونست
عشق جذامست

هی یارو!
تردید
نکن

هیچ جا نیستم...

هییییییج جا...

تو را به جان خدا دنبالم بگرد

تو را به جان همو / پیدایم کن

نشانم بده

 این را برای همیشه مان می خواهم ...

برای همیشه مان...

حتی وقتی در تو گم شده باشم

این

اندوهبارترین قسمت عاشقانگیست

می ترسم

می ترسم

شبیه وفتی که نباشم و تو

تنها و بلاتکلیف

به وسط اتاقی عزادار

سینی  کوچک لعابی ات را

با ناهار تنه زده به اشکت

ناتمام

رها کنی

می ترسم

شبیه وقتی نباشم و تو

عصبانی و کدر

اتومبیل نا ارامت را

روی خیابانهای مثل حالا خیس

مثل فردا

بی من 

به  شمشادی /  تیر برقی / رهگذری

خالی کنی

کاش

بزرگوارانه

 به نفرتی نمایشی

پا پس می کشیدم

تا دلواپس

تمام ٍ من نشوی

بی خیال ٍ اشکهای بی توایی ام

می ترسم

این سخت ترین قسمت عاشقانگیست

اتش می گیرد

چه چارشنبه ی تبداریست

حالا از سرم بپر

و

 برو

برو

برو....

تا دنیا دنیاست

سرخی ام برای توست

دروغ می خندد

دروغ می تپد

عاشق می شوی

تحقیر می شوی

ترک می شوی

خوف نکن کودکم !

این تپانچه های مشقی

پوست هراست را ضخیمتر می کند

خوف نکن عاشق طفلک بلا تکلیف!

چشم که می بندم جهان بی وزن میشود

عشق

خدا

تو

 بی وزن ِ بی وزن

کاش کسی

کمی

برای دلم لالایی می خواند

بی فشار آغوشش محکم

که لِه شوم

می خواهم سبکبار بمیرم

بابا نان ندارد

دارا لبخند ندارد

 خلا آب ندارد

این جریمه ی مشقهای نانوشته ی ماهی ایست که منم

دنیا که همیشه به کام نیست مردم جان!

به کام نیست

اگرنه

نان سهم باباجان میشد

لبخند سهم دارایان

و

آب سهم ماهی

در خلایی که انگار

 انگار

انگار که

زندگیست